Beste Sarah,
er groeit bij mij steeds meer het vermoeden dat er iets mis is, dat ik zelf nog maar het tipje van de ijsberg heb gezien. Ik heb een teddybeer vermoord, en het was nodig. Maar als je kijkt, in alle winkels, in deze kerstperiode, de muziekjes, de kadootjes, overal zie je knuffels, beertjes, teddyberen liggen, massa’s, zelfs de kerstman ziet eruit als een grote teddybeer!
Zo hoort het toch niet? Wat is er zo belangrijk dat we mekaar moeten doodslaan met bergen en bergen knuppels, euh, ik bedoel knuffels :) Wat hebben we toch allemaal te verbergen?
En ik denk dat ik het weet, Sarah, ik denk dat ik het weet. Een knuffel is een nutteloos geschenk, het is nog niet eens goedkoop, maar zoals het woord het zegt, is het een gebaar van liefde (een knuffel) maar zonder de fysieke daad! We knuffelen dan maar de teddybeer die we gekregen hebben. Als surrogaat! Hij of zij is lekker zacht, lekker warm, en voor de rest heel eenvoudig in het onderhoud.
Ik vind dat we alle speelgoed pluchen teddybeertjes tot een absoluut minimum moeten beperken, en alleszins al de stomme boodschapjes van die buiken moeten halen. Geen wonder dat zo’n ding totaal moordzuchtig wordt, in een een totaal hypocriete, geschifte wereld, waar zo’n ding moet dienen tot een gebaar dat de gever zelf niet durft te maken. Omdat? Omdat het niet oprecht is? Geef een knuffelbeest, dan zijn we ervan af. Omdat een echte lichamelijke knuffel geven niet hoort? Omdat we leven in een consumptiemaatschappij, en dingen kopen, dingen geven, dingen krijgen ons een goed gevoel geeft. Waarom? Omdat we tonen dat we geld hebben? Omdat we geld kunnen uitgeven aan prullaria? Omdat we iets nutteloos kopen? Ik begrijp het niet helemaal.
Maar stel nu eens dat de overheid een boodschap moest verbergen voor ons. Slecht nieuws. Erg slecht nieuws. Zoiets als: eigenlijk gaat de hele wereld naar de klote, maar maak je daar alsjeblieft niet druk om, want wij (de politici/de grote bedrijven/de rijke mensen) proberen om zolang het nog kan, nog rijker te worden op uw rug! Zo’n soort boodschap, die je overal kan lezen, maar eigenlijk niet echt opvalt tussen alle speelgoedbeesten, pluchen, en glitter! Laten we de glitter niet vergeten. Oh, en het vet! Het vet, waar je uren voor moet lopen om het weer te verbranden! Vet, zodat de mensen zelf ook groeien en groeien tot ze zelf ook op een teddybeer lijken, en alleen nog maar andere (echte, pluchen) teddyberen willen knuffelen want ze vinden zichzelf en de anderen te lelijk om te durven knuffelen, want op televisie zien alleen de kerstman en de sint eruit als een teddybeer; alle andere mensen op de televisie zien eruit alsof ze gebeeldhouwd zijn. Televisie is voor de mensen de realiteit, ons enige kontakt met de wereld gaat via dat kijkdoosje, en in reclames zie je steeds gelukkige mensen die alles kunnen eten, en alles kunnen kopen, en alles witter wassen, dus gewone mensen (die niet op televisie komen) willen ook zo worden! Kopen-kopen-kopen! Als het niet werkt, heb je nog niet genoeg gekocht.
Op straat kom je niet zoveel teddyberen tegen, gelukkig, alleen in bepaalde winkels en slaapkamers. Die plaatsen mijd ik nu.
Ik heb trouwens geen connecties in de verpakkingsindustrie, maar ik ben het met je eens dat een verpakking niet eerlijk en niet duidelijk genoeg kan zijn. Ik heb ooit een pot andalouse gekocht, want ik vind dat lekker bij de frietjes. Thuis, echter, las ik hoeveel calorieën het bevat. Ik denk dat als de pot op zou zijn, ik minstens drie weken zou moeten lopen, zonder te eten om dat weer allemaal te verbranden. En dan tel ik nog niet eens de frietjes mee die ik erbij zou hebben gegeten! Ik eet vanaf nu enkel nog ketchup bij de frietjes. Misschien zou ik het beste enkel de ketchup eten, zonder de frietjes. Maar dat gaat me dan weer te ver, want dan begin ik weer teveel na te denken over de wereld, en alle mogelijke complotten en dan krijg ik weer ongelooflijke vreetzin. Sinds mijn onvoorstelbare teddybeer drama is dat het enige dat nog helpt. En films kijken.
Je Lander
