Je hebt het flink te pakken, complottheorie, achterdocht, maar er zit zeker wel een kern van waarheid in je verhaling. Dat mensen spullen kopen om hun emoties te stillen in plaats van intermenselijke reacties koesteren voor dat doel. Of de staat knuffels gebruikt om een recessie te verbloemen, dat weet ik niet, maar dat die pluche dingen zo populair zijn, dat zegt zeker wel iets. De Teddybeer is ontstaan door en vernoemd naar Theodoor Roosevelt, en sinds zijn bestaan alleen maar populairder en populairder geworden.

Wij snakken naar warmte en acceptatie, naar liefde kortom. Maar bij gebrek aan durf zoeken we die gevoelens in emotieloze materie. Die kan je namelijk niet afwijzen. En daar zit de crux denk ik. Wij zijn als de dood afgewezen te worden. Spullen kunnen je niet afwijzen, hoogstens teleurstellen, maar dan ga je door naar het volgende object van je begeerte, net zo lang tot je gevonden hebt wat je zoekt. Een eeuwige strijd dus, want je zult dat nooit vinden in levenloze objecten. Of eten. Of wat dan ook. De enige manier om liefde te vinden is liefde te geven. Ik klink bijna als een tegeltje aan de muur, maar het klopt wel. Pas als je de kans op afwijzing aan durft te gaan, kun je liefde krijgen.

Nu heb ik een volgende stelling: wat te doen wanneer je teleurgesteld wordt in je partner? Ga je dan ook meer eten, meer kopen? Ga je dan een andere partner zoeken? Probeer je de teleurstelling te negeren of omarm je hem? Praat je erover of laat je het rusten? Kun je nog lief zijn wanneer je je plaatsvervangend schaamt voor je partner? Kun je nog vol overtuiging houden van wanneer je partner iets heeft gedaan dat volgens jou een krater in de relatie slaat? Misschien overdrijf ik nu een beetje, maar iedere relatie komt vroeg of laat dingen tegen die het daglicht niet kunnen verdragen. Voor ieder kan dat iets heel anders zijn, maar dat doet er niet toe. Hoe ga je om met de al te menselijkheid van een partner? Of misschien wel juist dierlijkheid? Zijn het niet altijd de dingen die ons herinneren aan het feit dat wij rechtopstaande apen zijn, die ons doen walgen?

Laten wij daar onze gedachten eens over uitkristalliseren, als eenzame pionnen in deze wereld. Want ook al zitten wij op onze respectievelijke kamertjes, wij zijn niet van steen.

Een echte knuffel,

Sarah

er groeit bij mij steeds meer het vermoeden dat er iets mis is, dat ik zelf nog maar het tipje van de ijsberg heb gezien. Ik heb een teddybeer vermoord, en het was nodig. Maar als je kijkt, in alle winkels, in deze kerstperiode, de muziekjes, de kadootjes, overal zie je knuffels, beertjes, teddyberen liggen, massa’s, zelfs de kerstman ziet eruit als een grote teddybeer!

Zo hoort het toch niet? Wat is er zo belangrijk dat we mekaar moeten doodslaan met bergen en bergen knuppels, euh, ik bedoel knuffels :) Wat hebben we toch allemaal te verbergen?

En ik denk dat ik het weet, Sarah, ik denk dat ik het weet. Een knuffel is een nutteloos geschenk, het is nog niet eens goedkoop, maar zoals het woord het zegt, is het een gebaar van liefde (een knuffel) maar zonder de fysieke daad! We knuffelen dan maar de teddybeer die we gekregen hebben. Als surrogaat! Hij of zij is lekker zacht, lekker warm, en voor de rest heel eenvoudig in het onderhoud.

Ik vind dat we alle speelgoed pluchen teddybeertjes tot een absoluut minimum moeten beperken, en alleszins al de stomme boodschapjes van die buiken moeten halen. Geen wonder dat zo’n ding totaal moordzuchtig wordt, in een een totaal hypocriete, geschifte wereld, waar zo’n ding moet dienen tot een gebaar dat de gever zelf niet durft te maken. Omdat? Omdat het niet oprecht is? Geef een knuffelbeest, dan zijn we ervan af. Omdat een echte lichamelijke knuffel geven niet hoort? Omdat we leven in een consumptiemaatschappij, en dingen kopen, dingen geven, dingen krijgen ons een goed gevoel geeft. Waarom? Omdat we tonen dat we geld hebben? Omdat we geld kunnen uitgeven aan prullaria? Omdat we iets nutteloos kopen? Ik begrijp het niet helemaal.

Maar stel nu eens dat de overheid een boodschap moest verbergen voor ons. Slecht nieuws. Erg slecht nieuws. Zoiets als: eigenlijk gaat de hele wereld naar de klote, maar maak je daar alsjeblieft niet druk om, want wij (de politici/de grote bedrijven/de rijke mensen) proberen om zolang het nog kan, nog rijker te worden op uw rug! Zo’n soort boodschap, die je overal kan lezen, maar eigenlijk niet echt opvalt tussen alle speelgoedbeesten, pluchen, en glitter! Laten we de glitter niet vergeten. Oh, en het vet! Het vet, waar je uren voor moet lopen om het weer te verbranden! Vet, zodat de mensen zelf ook groeien en groeien tot ze zelf ook op een teddybeer lijken, en alleen nog maar andere (echte, pluchen) teddyberen willen knuffelen want ze vinden zichzelf en de anderen te lelijk om te durven knuffelen, want op televisie zien alleen de kerstman en de sint eruit als een teddybeer; alle andere mensen op de televisie zien eruit alsof ze gebeeldhouwd zijn. Televisie is voor de mensen de realiteit, ons enige kontakt met de wereld gaat via dat kijkdoosje, en in reclames zie je steeds gelukkige mensen die alles kunnen eten, en alles kunnen kopen, en alles witter wassen, dus gewone mensen (die niet op televisie komen) willen ook zo worden! Kopen-kopen-kopen! Als het niet werkt, heb je nog niet genoeg gekocht.

Op straat kom je niet zoveel teddyberen tegen, gelukkig, alleen in bepaalde winkels en slaapkamers. Die plaatsen mijd ik nu.

Ik heb trouwens geen connecties in de verpakkingsindustrie, maar ik ben het met je eens dat een verpakking niet eerlijk en niet duidelijk genoeg kan zijn. Ik heb ooit een pot andalouse gekocht, want ik vind dat lekker bij de frietjes. Thuis, echter, las ik hoeveel calorieën het bevat. Ik denk dat als de pot op zou zijn, ik minstens drie weken zou moeten lopen, zonder te eten om dat weer allemaal te verbranden. En dan tel ik nog niet eens de frietjes mee die ik erbij zou hebben gegeten! Ik eet vanaf nu enkel nog ketchup bij de frietjes. Misschien zou ik het beste enkel de ketchup eten, zonder de frietjes. Maar dat gaat me dan weer te ver, want dan begin ik weer teveel na te denken over de wereld, en alle mogelijke complotten en dan krijg ik weer ongelooflijke vreetzin. Sinds mijn onvoorstelbare teddybeer drama is dat het enige dat nog helpt. En films kijken.

Je Lander

Jaaaaa, je leeft nog! Ik maakte me zorgen. Je was dus uit je eigen kamertje gerukt, in een ander kamertje geplaatst, tot je weer vrij kwam en weer terug naar je kamertje ging - kort samengevat. Dat moet een heel avontuur zijn geweest. Het klinkt misschien sarcastisch, maar zo bedoel ik het niet. Die stomme teddybeer, ik hield al niet van knuffels, maar nu heb ik ze officieel tot verdoemenis gewenst.

Goed om te horen dat je weer verder kunt met je leven, Lander. Laten we de draad oppikken alsof er niets gebeurd is, ok?

“Ik probeer terug in mijn oude routine te komen: de mensen in de straat groeten, naar de bakker gaan, buitenkomen.” Je bent mijn held. Ik durfde lang niet naar buiten, laat staan mensen begroeten. Ik zat opgesloten in mijzelf en het enige dat eruit kwam waren mijn tranen. Het was een donkere tijd. Nu zit ik weer bij de zonsopgang.

Er zijn zovele mysteries in een mensenleven, ieder komt er wel een paar tegen in zijn leven. Heb jij littekens, Lander? Ik heb er denk ik wel een paar. Eentje in mijn gezicht, eentje in mijn gevoel, eentje op mijn vinger en eentje op mijn ego. Misschien wel meer, misschien wel heel veel meer. Dat litteken op mijn vinger heb ik al heel lang. Ik was klein en onbezorgd, overtuigd van de veiligheid van het leven - naïef. Ik zat samen met andere kindjes in een ijzeren bolderkar op het schoolplein en werd met flinke vaart voortgetrokken. Toen zag ik een mooie steen op het plein liggen en stak mijn hand uit. Niet alleen reed de bolderkar met ons allevijf erin over mijn vinger, ook de steen kreeg ik niet te pakken. Ik heb gehuild.

Ik las gisteren ergens dat je, wanneer je een stuk speculaas eet (zo’n dikke plak met amandelstrooisel erop), welgeteld drie uur en tien minuten moet hardlopen wil je die calorieën weer eraf krijgen. Dat is best veel. Het blijft in mijn hoofd rondzeuren, terwijl ik niet eens dik ben of op dieet moet. Als men nu in plaats van calorieëntabelletjes gewoon hardlooptabellen introduceert op alle verpakkingen, dan denk ik dat er veel minder dikke mensen zullen zijn. Simpelweg omdat uren hardlopen veel meer tot de verbeelding spreekt en veel praktischer is dan een of ander abstract getalletje in een groot geheel. Maar ja, tegen wie moet je zo’n idee nu vertellen? Ik zeg het daarom maar tegen jou. Misschien heb jij wel verpakkingsconnecties. Misschien ook niet natuurlijk.

Lieve lander, ik ben blij dat je er weer bent. Blijf je schrijven? Misschien heb ik je wel een heel klein beetje gemist.

Sarah

Ben je er nog?

Je raadt nooit wat mij is overkomen. Weet je nog, lang geleden, heb ik een teddybeer vermoord. Mijn teddybeer. Alleen had toen al een klein meisje die beer gevonden, want ik had hem achtergelaten in park, weet je dat nog?
Haar moeder heeft blijkbaar een aanklacht ingedient, en het duurde even, maar ze hebben me uiteindelijk ook gevonden. Ik moest de gevangenis in! Niet voor de moord op de teddybeer, maar omdat ik het meisje heb aangevallen. Ik heb voet bij stuk gehouden, ik ben onschuldig, het was een moorddadige beer. Ze geloofden me eerst niet.
De moeder had de beer weer in mekaar gezet, en een paar maanden later, toen de beer weer geheeld was, kwamen ook zijn moorddadige instinct weer terug. Hij begon het meisje te belagen! Ik weet het fijne er niet van, alleen dat de moeder langskwam en zei dat ik gelijk had gehad, ze verontschuldigde zich en zo werd ik plots weer vrijgelaten. Ik hoop dat het meisje niets ernstigs is overkomen.

De gevangenis zag eruit als een oude abdij, iedereen had aparte kamertjes, simpel ingericht: een bed, een stoel, een tafeltje en een toilet. Ik kon niet communiceren met de buitenwereld, of dat wou ik niet. Ik denk dat ik berustte. Dat ik het op de een of andere manier verdiende. Karma ofzo. Ik had ook geen contact met de andere gevangenen. Ik denk dat ik een beetje bang was van “de anderen”. Ik bedoel: ik heb een teddybeer vermoord, en ik weet nog dat het me een goed gevoel gaf, maar voor de rest ben ik niet zo moedig. Toch niet tegenover echte misdadigers. Dus ik bleef gewoon in mijn cel. Ik heb veel boeken gelezen. Ik heb veel nagedacht. Lees jij veel?

Maar nu ben ik weer vrij, en ik zit alleen op mijn kamertje. Dat vind ik op zich niet zo erg hoor. Ik probeer terug in mijn oude routine te komen: de mensen in de straat groeten, naar de bakker gaan, buitenkomen.
Maar ook weer naar jou schrijven. Ben je er nog?

Lander

(Waar ben je? Onze uitwisseling ligt zo stil, niet eens meer kabbelend, in het landschap van onze gedachten. Het neuriet niet eens meer een weemoedig melodietje.

Dat breekt mijn hart. 

Terwijl ik deze woorden schrijf kijkt het verwachtingsvol naar me op, zie, een klein sprongetje - meer een hupje - van blijde verwachting. Ja lieve uitwisseling, ik weet dat je afwisselende voeding nodig hebt, maar ik kan je alleen mijn kant van de wereld bieden. Laten we samen op de top van die heuvel daar gaan zitten, in het zonnetje. Laten we samen de verte in kijken, vol verwachting de horizon afspeuren naar een teken van Lander.)

In mijn brievenbus lag vandaag een enveloppe van mijn gemeente. Daarin vond ik een foldertje, netjes in drieën gevouwen. En daarin zat weer een brief met een oproep verscholen. Die brief leerde mij dat mijn gemeente dolgraag zou willen dat ik mijn benen een momentje zou spreiden. Niet lang, en niet zomaar natuurlijk. Nee: mijn gemeente zou zo graag willen weten hoe het met mijn ingewanden staat. Om precies te zijn: één bepaald deel daarvan.

Om mij te motiveren rept de brief van een HPV virus. Ik had er nog nooit van gehoord. ‘Virus’ geeft meteen altijd een wat lugubere smaak. Een soort ‘hier is niet aan te ontkomen, hoor je me!’-smaak. Het virus is de belangrijkste oorzaak voor baarmoederhalskanker. En mijn gemeente heeft blijkbaar liefst virusvrije dames op de straten lopen.

Nu wordt ik dus gevraagd een zogenaamd uitstrijkje te laten maken. Ik kan er niets aan doen, maar dat woord is zo ontzettend fout gekozen voor deze handeling. Niet alleen doet het aan kneuterige huisvrouwen achter de strijkplank denken, ook doemen er vreemde associaties zoals kreukeloos witte was uitgespreid op een glazen raam, platgewalste vagina’s en zelfs besmeerde boterhammen geflankeerd door vettige messen in mij op. Geen enkele van die beelden dekt ook maar enigszins de lading, zoals je begrijpt.

Nu heb ik weinig tot geen enkel probleem met ziekenhuizen, gynaecologen en mijn benen in de beugels haken. Ook zie ik geen probleem in mijn gemeente virus- en kankervrij houden. Maar dat woord. Dat woord! Voorop de folder staat met grote letters ‘Campagne ter preventie van baarmoederhalskanker’. En toch lees ik er heel duidelijk ‘Uitstrijkcampagne’. Ik zie rijen en rijen van vrouwen, jong en oud, op het kerkplein staan. Allemaal in de houding achter een strijkplank. Allemaal met een bedrukt gezicht naar een oneindige stapel strijk starend. Met allemaal maar een enkele gedachte: raken we ooit uitgestreken? Ik kan er niets aan doen.

Toch denk ik dat ik maar ga.

Zo kom ik toch weer eens onder de mensen.

Hopelijk tot snel, lieve Lander.

Sarah

In de knoop raken en zo hard spartelen dat je niet meer los komt. En vooral: heb je de ene knoop ontward, dan blijkt er wel weer een volgende te komen die je nooit had zien aankomen. Daar is weinig aan te doen. Maar wat denk ik enorm belangrijk is, is dat je je moet realiseren dat je problemen dus op een voor jou niet voor de hand liggende manier moet gaan benaderen. Op een voor jou onnatuurlijke manier, eigenlijk. Wanneer ik vast zit in een of ander probleem, ben ik eigenlijk al dom bezig geweest, anders was ik niet vast komen zitten. Wanneer ik nu vastzit, heb ik dus al al mijn ‘natuurlijke’ oplossingen geprobeerd, dat doe je namelijk automatisch. Het is dus zaak aan mezelf toe te geven dat die geprobeerde oplossingen kant noch wal raakten. Het enige dat me dan rest, is buiten mijn geijkte paden gaan denken.

En dat is moeilijk. Je moet namelijk tot een aantal dingen in staat zijn. Ten eerste moet je sterk genoeg zijn om jezelf af te durven vallen: oké, ik pak dit klaarblijkelijk verkeerd aan, ik kom namelijk geen millimeter vooruit. Ten tweede moet je dan een oplossing gaan kiezen die je nooit ‘uit jezelf’ zou kiezen. Ofwel omdat het een onneembare berg lijkt, ofwel omdat je je nek dan moet uitsteken - hoe dan ook een oplossing waar je niet om staat te springen. (Dan had je hem al wel vanzelf geprobeerd.) En die momenten zijn nu juist de momenten waarop je werkelijk vooruit kunt komen. Niet zo zeer door je probleem op te lossen, misschien lukt dat dan nog niet en moet je nog meer nieuwe oplossingen verzinnen, maar vooral doordat je een nieuwe aanpak probeert, waar weer allemaal nieuwe gevoelens bij komen kijken. Dat is lef hebben, in mijn ogen. Durven je eigen routine af te vallen, aan jezelf te twijfelen, en dan in het diepe springen en maar zien wat er allemaal op de bodem ligt.

Dat is eigenlijk ook al meteen de enige tip die ertoe doet wat vanzelfsprekendheid betreft: doe iets op een manier waarop je het normaal gesproken nooit zou doen. Of doe überhaupt iets dat je normaal nooit zou doen. Dan wordt je je bewust van je lichaam, je gedachten, je bestaan, je verleden, je interne obstakels, je patronen, je fouten, en daarmee gaandeweg van je capaciteiten, je kracht, je onontgonnen terrein, de jij die je potentieel kunt zijn, de hoeken van je bestaan die je nooit achter jezelf had gezocht. Durf bang te zijn.
Durf het dan toch te doen.

Ik zie jouw antwoord hierop halsreikend tegemoet,

Sarah

ik zat even in de knoop. Maar nu heb ik weer een hand vrij gekregen, en kan ik alleszins weer typen. In de knoop raken overkomt me wel vaker. Ik vermoed dat het is zoals bij een schouder: eens die uit de kom is geraakt, is het een zwakke plek en gaat je schouder steeds makkelijker uit de kom. Met dit verschil dit ik niet eenvoudiger terug uit de knoop geraak. Je zou denken dat met enige oefening knopen ontwarren steeds makkelijker zou gaan. Ervaring enzovoort, weet je wel. Maar de knopen waar ik inraak lijken ook steeds ingewikkelder te worden. Misschien spartel ik me verkeerd los, waardoor ik de knoop net steviger maak. Misschien als je zelf in de knoop zit, heb je zo niet het overzicht. Als ik aan dit koordje trek …

Ben je een slecht mens? Voor zover ik kan beoordelen niet. Omdat je niet de onuitgesproken afspraak volgt. Waarom zou ieder om beurt moeten spreken? Zelfs in een gewoon gesprek kan soms de een meer te zeggen hebben dan de ander.

Sarah, ik heb 1 woord voor je: een pleister! Ik herhaal: een pleister! Ik gebruik die ondingen natuurlijk nooit, want ze blijven nooit zitten, het ziet er meestal niet uit en een beetje pijn zou je moeten kunnen verdragen (of dat hou ik mezelf toch voor).
Je lichaam is soms zo vanzelfsprekend, of alleszins, voor mij toch. Bij alle dingen die ik doe met mijn lijf, sta ik er meestal niet bij stil welke spieren, ledematen, bewegingen ik eigenlijk net moet uitvoeren. Het is pas als je dan plots iets kwetst, dat je je weer van elke beweging bewust wordt. Zo heb ik ooit in mijn duim gesneden, en dan pas merk je hoe wonderlijk een duim wel is.

Dus misschien toch beter geen pleister :)

Ik denk dat het best belangrijk is je bewust te zijn van de dingen die je vanzelfsprekend vindt. Dat is best moeilijk :) Heb je tips voor me?

Contradict klinkt wel goed. Dat energie-concept van je ken ik ook vanuit het Taoisme, waar ik me volledig in kan vinden. Voor mij sluit dat meer aan bij het Mysteriaan-zijn, maar ik begrijp dat dat net je Contradict-zijn is. Mooi.
Ik denk dat de wetenschap nog heel veel moet uitdenken om alles te kunnen verklaren. Tegelijkertijd is er enerzijds zoveel te verklaren, en anderszijds gaat de technologische evolutie echt met bokkesprongen vooruit. Wie weet.

Ik hoop snel mijn tweede hand vrij te hebben, dan kan ik iets vlotter antwoorden.

Vale! (*)

Lander

(*) wees gezond!

Gisteren had ik mijn middelste vinger geschaafd waardoor ik een wondje had. Het kleine stukje vel dat er nog aan hing heb ik weggetrokken, dat zou toch alleen maar hard worden en blijven haken. Er kwam een glimmend laagje op het wondje. Wondvocht is zo mooi helder. Het zat precies op de plek waar ik een pen vasthoud. En ik moest schrijven. Zodra ik mijn pen op het papier zette, voelde ik iets tussen pijn en jeuk in. Dan herinnerde ik me weer ‘oh ja, ik heb daar een wondje’. Mijn pen glom van het wondvocht en mijn vinger stuurde hulptroepen om de wond weer schoon te krijgen. Zo ging dat een keer of tien.

Ik moest mijn vinger de tijd geven om een korstje te vormen, dan zou ik weer gewoon mijn pen zoals altijd kunnen vasthouden. Het jeukte. Ik besloot dat ik mijzelf een handje moest helpen. Ik heb met de nagel van de wijsvinger van mijn andere hand een lijntje om het wondje getrokken. Mijn nagel diep in mijn vlees, helemaal rondom de boosdoener. Het zag er mooi uit. Het was een soort ovaal geworden. De afbakening werd eerst wit, toen rood. De huid tussen de wond en de omheining werd rozig, de huid buiten de omheining bleef wit. Het zag er mooi uit. Zo leidde ik mijn hersenen af van de jeuk van de wond: het zeurende gevoel - dat amper pijn genoemd kon worden - van mijn nagelafdruk in het vlees was een prettiger gevoel.

Zo was ik me ook bewuster van het te vermijden gebiedje en kon ik eraan wennen dat mijn vinger tijdelijk anders gebruikt moest gaan worden. Binnen een uur of twee had het wondvocht een mooi vast laagje gevormd, een korstje op komst. Toen kon ik mijn leven weer hervatten.

Ik zie je woorden tegemoet,

Sarah

Ps. Ik ben me er bewust van dat ik alle regels schaad door alweer te posten, nog voordat ik jouw antwoord heb ontvangen op mijn vorige brief. Toch heeft me dat niet tegengehouden. Ben ik een slecht mens?

Wat een mooi woord is dat. Mysteriaan. Zo bezien denk ik dat ik een nieuwe stroming voor mijzelf moet uitvinden. Ik ben namelijk van mening dat de wetenschap het menselijke brein theoretisch gezien tot in de puntjes zal kunnen uitvogelen. Dus ja, ook liefde wordt dan teruggebracht tot chemische processen. Toch doet dat voor mij niets af aan die liefde. Want het zijn wel jóuw chemische processen, in jóuw hoofd, in jóuw leven. Dus het blijft precies zoals het nu is: iedereen kan houden van, maar dat maakt het niet minder bijzonder. Of dat nu iets onverklaarbaars is of aan die en die stofjes ligt, maakt mij niets uit. Enerzijds ben ik dus van mening dat alles wat wij mensen en dieren doen, neurologisch verklaarbaar is. Anderzijds geloof ik dat de hele wereld een kringloop is. De massa, de energie dus, blijft gelijk, ongeacht wat wij doen. Dus hoe kunnen wij dan verdwijnen? Ja, wij kunnen wel verdwijnen, ik, zoals ik nu ben, met mijn haren en mijn ogen en mijn voeten. Maar natuurkundig gezien: de massa van de aarde blijft altijd gelijk, dus hoe dan ook blijft de energie die ik was precies evenveel. Hoe dat verder precies uitpakt, weet ik natuurlijk niet. Misschien word ik wind, of een baksteen, misschien ook wel een mens. Misschien word ik de druk in de fietsbanden, of het gewicht van een sinaasappel. Misschien wel iets waarvan ik nu het bestaan niet weet, omdat ik als Sarah zijnde nu eenmaal geen idee heb wat mijn energie al die eeuwen dat de aarde bestaat, geweest is.

Vanaf nu noem ik mezelf Contradict. Geen idee of dat al in politieke of andere kringen bestaat, maar vooruit. Ik ben Contradict, vanwege de schijnbare tegenspraak tussen ‘alles is verklaarbaar’ en ‘energie is een mysterie’. Zoiets. Ja.

Ik eet niet graag met mijn handen. Ik denk dat ik liever mijn geest inzet om alles op nieuwe manieren te blijven ervaren. En ik hoop dat dat mijn hele leven in beslag zal nemen.

Ingelijste, kunstige kattenklauwengaatjes. Wat prachtig. Ik wil dat er iemand witte aluminiumfolie uitvindt. Dan kan ik dat op de sneeuw leggen buiten, en ook kunstige vogelpootjes, en egelpootjes, en kattenpootjes, en pissebeddenpootjes inlijsten. Dat maakt me vrolijk.

Ik zie zoals altijd je woorden weer tegemoet,

Contradict/Sarah

Bij jouw volgende zin: “Er is een tweedeling in de wereld denk ik, de mensen die niet genoeg nieuwe snufjes en gadgets kunnen hebben en de wetenschap bijna als religie zien, en de mensen die van een afstandje hun hoofd staan te schudden en weigeren in deze evolutie mee te gaan.” stroomt mijn hoofd over met allerlei reacties. In het begin beginnen. Mensen die houden van nieuwe snufjes en gadgets, dat heeft inderdaad te maken met een soort voorliefde voor wetenschap, maar ook voor nieuwe dingen en met een soort materiele onverzadigbaarheid. Mensen zijn sneller verveeld, hebben steeds nieuwe dingen nodig, omdat “dingen kopen” gezien wordt als jezelf verwennen, als een vorm van therapie. Dat is ook alleen maar mogelijk via de reclame, die ons allerlei waanbeelden voorhoudt, als we maar meerennen in deze economische rat-race. Onze rol in de maatschappij vervullen: geld verdienen om dan dingen mee te kopen, waardoor je weer meer geld nodig hebt, om weer meer dingen te kopen. Als je zegt: wetenschap als religie denk ik weer twee dingen. Enerzijds heb je als wetenschap vermomde religie: intelligent design, creationisme, maar het is gewoon oude wijn in nieuwe flessen. Anderzijds heb je inderdaad steeds meer en meer mensen die niets meer geloven. Komt dat door de verregaande ontluistering door de wetenschap? Er is niet erg veel meer onverklaarbaar, zodat het zou kunnen lijken dat de wetenschap ooit alles zal kunnen gaan verklaren, dus dat we nooit een god of religie meer nodig zullen hebben. Het kapitalisme is onze levensfilosofie geworden.
Maar mij boezemen sommige op handen staande ontdekkingen best wel wat angst in. Wat zal er gebeuren als we liefde kunnen terugbrengen tot een chemisch proces? Wat gebeurt er als we de hersenen totaal zouden begrijpen, zou dat dan ons zelfbeeld totaal op de helling zetten?

Nu al kan je door de juiste chemicalien in te nemen, anti-depressiva, drugs, je gemoed veranderen. Ik heb reportages gezien waar ze met behulp van nauwkeurig geplaatste elektronische pulsen bepaalde reflexen, reacties, gevoelens, kunnen uitschakelen of verhevigen.

Ik ben denk ik een Mysteriaan. Ik geloof niet dat de wetenschap ooit alles zal kunnen verklaren. Sommige dingen gaan ons begrip te boven. Denk ik. Of spreekt daar enkel mijn angst?
Dus kijk ook ik eerder toe vanaf de zijlijn. Tegelijkertijd wil ik wel alles volgen, bijvoorbeeld hoe zit die geest in mekaar, en zoveel mogelijk proberen te begrijpen, ook van mezelf. Dus het is niet altijd even eenduidig.

Sarah, aan spaghetti had ik niet direct gedacht als voorbeeld :) Maar ook daar! Zoveel dingen in ieders leven verworden tot gewoonte. De spaghetti, op je bord, waarvan je weet hoe hij smaakt, hoe hij eruitziet, zodat je dus alleen nog maar eet op automatische piloot. Dan hou ik ervan om vol aandacht iets nieuws te ontdekken. De dingen te bekijken alsof je ze nog nooit gezien hebt. Heb je al ooit spaghetti met je handen gegeten, en gevoeld hoe het voelt in je hand? Zo krijgt zelfs spaghetti een nieuwe dimensie. Volgende keer eet ik met mijn handen!

Ik heb met het idee gespeeld de boom in mijn tuin helemaal in te pakken in aluminiumfolie. Maar dankzij jouw brief lijkt me dat idee te “technologisch”. Ik wil weer terug naar de natuur. Dagelijkse schoonheid. De lente komt eraan. Dus ik heb de folie die rond de stam zat voorzichtig verwijderd, en ingekaderd. Kunstige kattenklauwengaatjes.

Ik hoop dat je dat virus helemaal verslagen hebt. Soms ben ik erg blij met de moderne wetenschap, waar de geneeskunde toch een gevolg van is. Tegelijkertijd worden we schijnbaar allemaal vatbaarder voor stomme, kleine kwaaltjes. En kan ik niet nalaten de bedenking te maken dat wij vooral van dat geluk kunnen genieten omdat we in het juiste deel van de wereld zijn geboren. Maar misschien mag ik zo niet denken?

Tot snel weer schrijfs,

Lander