Dyr Lander,
Je hebt het flink te pakken, complottheorie, achterdocht, maar er zit zeker wel een kern van waarheid in je verhaling. Dat mensen spullen kopen om hun emoties te stillen in plaats van intermenselijke reacties koesteren voor dat doel. Of de staat knuffels gebruikt om een recessie te verbloemen, dat weet ik niet, maar dat die pluche dingen zo populair zijn, dat zegt zeker wel iets. De Teddybeer is ontstaan door en vernoemd naar Theodoor Roosevelt, en sinds zijn bestaan alleen maar populairder en populairder geworden.
Wij snakken naar warmte en acceptatie, naar liefde kortom. Maar bij gebrek aan durf zoeken we die gevoelens in emotieloze materie. Die kan je namelijk niet afwijzen. En daar zit de crux denk ik. Wij zijn als de dood afgewezen te worden. Spullen kunnen je niet afwijzen, hoogstens teleurstellen, maar dan ga je door naar het volgende object van je begeerte, net zo lang tot je gevonden hebt wat je zoekt. Een eeuwige strijd dus, want je zult dat nooit vinden in levenloze objecten. Of eten. Of wat dan ook. De enige manier om liefde te vinden is liefde te geven. Ik klink bijna als een tegeltje aan de muur, maar het klopt wel. Pas als je de kans op afwijzing aan durft te gaan, kun je liefde krijgen.
Nu heb ik een volgende stelling: wat te doen wanneer je teleurgesteld wordt in je partner? Ga je dan ook meer eten, meer kopen? Ga je dan een andere partner zoeken? Probeer je de teleurstelling te negeren of omarm je hem? Praat je erover of laat je het rusten? Kun je nog lief zijn wanneer je je plaatsvervangend schaamt voor je partner? Kun je nog vol overtuiging houden van wanneer je partner iets heeft gedaan dat volgens jou een krater in de relatie slaat? Misschien overdrijf ik nu een beetje, maar iedere relatie komt vroeg of laat dingen tegen die het daglicht niet kunnen verdragen. Voor ieder kan dat iets heel anders zijn, maar dat doet er niet toe. Hoe ga je om met de al te menselijkheid van een partner? Of misschien wel juist dierlijkheid? Zijn het niet altijd de dingen die ons herinneren aan het feit dat wij rechtopstaande apen zijn, die ons doen walgen?
Laten wij daar onze gedachten eens over uitkristalliseren, als eenzame pionnen in deze wereld. Want ook al zitten wij op onze respectievelijke kamertjes, wij zijn niet van steen.
Een echte knuffel,
Sarah
